10 november 2010

In september 2009 vatte ik de moed te starten met een aanvraag voor een elektrische rolstoel.
Ik ben iemand die graag eerst uitzoekt wat past om zo een zo goed mogelijke vraag te kunnen stellen.

Dit is in Nederland niet de gemakkelijkste weg. Bovendien is het voor mij al zeker dertig jaar een doorn in het oog dat voorzieningen te duur gemaakt worden voor de gemeente, wat nadelig doorwerkt voor de hulpvrager en vaak ook voor de goedwillende producent, als je daar al mee in contact komt.

Om te beginnen bleek het onmogelijk om hulpmiddelen langer dan een paar uur uit te proberen. Dit is me wel gelukt bij een firma in Duitsland, die een Nederlandse rolstoel op de markt brengt, die bij Hartingbank, MRS etc. onbekend is.
Deze firma ben ik nog steeds erkentelijk. Al het andere wat ik wilde uitproberen ging moeizaam en via via.

Een firma in Venlo verwees me in het voorjaar naar de site www.wmovoorzieningen.nl

Ik heb contact gezocht. Heel prettig is het te ervaren dat iemand tot dezelfde conclusie was gekomen en dan kans ziet er iets aan te doen. Op dat moment was het echter nog pril en niet afgerond. Toch was men bereid mij te helpen kijken naar de werkelijke prijs van de rolstoel, die voor mij als beste uit de bus was gekomen. Echter de duurste volgens leveranciers in Nederland zoals Ligtvoet, Welzorg etc.. Wat bleek echter; De rolstoel was eigenlijk, inclusief marge voor een bedrijf als Ligtvoet, zo’n €.4400,- all in goedkoper dan de prijzen die in Nederland worden gehanteerd.

Gesterkt door dit weten ben ik voortgegaan met de procedure. J. Maas heeft mij diverse malen ondersteund d.m.v. gesprekken en later nog bij de gemeente zelf i.v.m. een aanvullende voorziening voor de auto. Dit heeft helaas niet geleid tot ondersteuning vanuit de gemeente. Dit aspect blijft moeilijk omdat er een onrechtvaardigheid in blijft zitten, die menigeen niet vreemd voor komt die zo’n procedure in gaat.

Ik ben heel blij met het volhouden in mijn weloverwogen keuzes, waar ik zelf veel voor heb ondernomen. Ze blijken de juiste.

Bovendien vind ik het belangrijk dat meer mensen de mogelijkheid hebben met zichtbaar concrete cijfers en afspraken naar de gemeente te stappen en hen te laten zien dat het anders en goedkoper kan en met tevreden cliënten.

Dan is de slogan “Samen doen, nadenken”  vanuit ervaring geen loze kreet en/ of belofte

Succes.

Renée

N.B.
Eind juli 2010 had ik de beschikking over beide voorzieningen.